Όσα ξέρει ο νοικοκύρης...

Το T-Center θα φιλοξενήσει φέτος το Final Four της Ευρωλίγκας, όμως ο Παναθηναϊκός θα το παρακολουθήσει από απόσταση, ή έστω εκτός του γυάλινου παρκέ του. Μια εικόνα που πριν από μερικούς μήνες έμοιαζε δύσκολο ακόμη και να συζητηθεί, ειδικά για έναν οργανισμό που έχει συνδέσει την ιστορία του με μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές, βαρύτιμα τρόπαια και μόνιμες προσδοκίες πρωταθλητισμού. Για τον κόσμο του «τριφυλλιού», η απουσία από τη μεγαλύτερη μπασκετική γιορτή αφήνει αναπόφευκτα πικρία και ένα έντονο αίσθημα απογοήτευσης.

Όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, οι συζητήσεις και οι αναλύσεις είναι πολλές. Ακούστηκαν παράπονα από μερίδα φιλάθλων για ορισμένες διαιτητικές αποφάσεις ή γενικότερα για καταστάσεις και συμπεριφορές που, κατά την άποψή της, επηρέασαν την ψυχολογία και τη ροή κρίσιμων αγώνων. Πρόκειται για συζητήσεις που διαχρονικά διέπουν τον αθλητισμό και συνοδεύουν μεγάλες διοργανώσεις και υψηλές προσδοκίες, χωρίς όμως να μπορούν από μόνες τους ούτε να χαρακτηρίσουν μια ολόκληρη σεζόν, ούτε φυσικά να γίνουν αποδεκτές ως τίποτα παραπάνω από σχόλια και εικασίες, καθώς στο πλαίσιο του υγιούς αθλητισμού και της ενασχόλησης με αγωνιστικά θέματα τέτοιες προσεγγίσεις δεν έχουν καμία θέση.

Άλλοι στάθηκαν στο κλίμα που δημιουργήθηκε εκτός παρκέ. Η έντονη παρουσία εκπροσώπων, παραγόντων, παικτών, μέχρι και συγγενών παικτών, γενικότερα προσώπων του περιβάλλοντος της ομάδας στα social media, σχολιάστηκε αρκετά μέσα στη χρονιά, με ορισμένους να υποστηρίζουν ότι ο υπερβολικός θόρυβος γύρω από την ομάδα λειτούργησε αποσυντονιστικά σε κρίσιμες στιγμές.

Όμως, σε μια εποχή όπου η πληροφορία και η ένταση ταξιδεύουν παντού με ταχύτητα δευτερολέπτων, η ισορροπία ανάμεσα στη δημόσια έκφραση και στη συγκέντρωση της ομάδας γίνεται ολοένα πιο δύσκολη, με δεδομένη την πρόθεση να μην υπάρχει υπερβολή από οποιαδήποτε πλευρά. Κανείς δεν αμφισβητεί την αγάπη, το ενδιαφέρον και τις καλές προθέσεις όλων των παραπάνω, που έχουν κοινό γνώμονα την αγάπη για την ομάδα και ως άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν.

Στο αγωνιστικό κομμάτι, υπήρξαν επίσης φωνές που θεώρησαν ότι το προπονητικό team θα μπορούσε να έχει προχωρήσει σε διαφορετικές επιλογές, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου. Από τη διαχείριση του rotation μέχρι τον τρόπο προσέγγισης ορισμένων αγώνων, κάθε αποκλεισμός γεννά εκ των υστέρων δεύτερες σκέψεις. Αυτό είναι φυσιολογικό σε ομάδες του βεληνεκούς του Παναθηναϊκού που έχουν μάθει να κρίνονται αποκλειστικά από τις επιτυχίες.

Ιδιαίτερη συζήτηση έγινε και για τον μεταγραφικό σχεδιασμό. Παρά την αδιαμφισβήτητη ποιότητα του ρόστερ και την παρουσία παικτών κορυφαίου επιπέδου, αρκετοί υποστήριξαν ότι το αριθμητικό και λειτουργικό βάθος της ομάδας ίσως δεν ήταν αυτό που απαιτεί πλέον το σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Οι σεζόν έχουν γίνει μεγαλύτερες, οι αγώνες περισσότεροι, η ένταση υψηλότερη και οι απαιτήσεις σχεδόν ακραίες σε φυσική κατάσταση και αντοχές.

Υπήρξε φυσικά και ο παράγοντας της ατυχίας, που δεν μπορεί ποτέ να αγνοηθεί στον αθλητισμό. Μικροτραυματισμοί,αναπάντεχα όσο και φυσιολογικά αργοπορημένες επαναφορές τραυματιών, μιας και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει ποτέ επακριβώς τις αντοχές του ανθρώπινου σώματος, κακή χρονική συγκυρία και στιγμές που κρίνονται στις λεπτομέρειες, μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη τη μοίρα μιας χρονιάς.

Πέρα όμως από όλα αυτά, ίσως υπάρχει μια μεγαλύτερη μπασκετική συζήτηση που αφορά όχι μόνο τον Παναθηναϊκό, αλλά συνολικά την εξέλιξη του αθλήματος. Το σύγχρονο μπάσκετ απαιτεί πλέον περισσότερους αθλητικούς, πιο ψηλούς, γρήγορους και εύστοχους παίκτες σε όλες τις θέσεις, σε μια μπασκετική εκδοχή του Citius, Altius, Fortius. Οι ομάδες που αντέχουν μέχρι τέλους είναι εκείνες που διαθέτουν βάθος, ενέργεια και πολλαπλές λύσεις σε διάρκεια μηνών, όχι μόνο βραδιών. Οι σεζόν μεγάλωσαν, οι αντίπαλοι δυνάμωσαν, τα στάνταρ ψήλωσαν και αυτά με τη σειρά τους.

Ίσως γι’ αυτό το μοντέλο που βασίζεται υπερβολικά σε σούπερ σταρ ή σε λίγους παίκτες-σημεία αναφοράς να δυσκολεύεται περισσότερο απέναντι σε πλήρεις και πολυδιάστατες ομάδες. Όχι επειδή το ταλέντο δεν αρκεί, αλλά επειδή το σύγχρονο μπάσκετ εξελίσσεται μαζί με τους ίδιους τους αθλητές, πολύ περισσότερο όσον αφορά τη σύνθεσή, τον ρόλο τους και το ταίριασμά τους σε ένα αγωνιστικό σύνολο, παρά την αδιαμφισβήτητη αγωνιστική τους ποιότητα.

Και τελικά, ίσως αυτά να είναι τα μόνα που αξίζει πραγματικά να συζητάμε. Το μπάσκετ, την τακτική, τη δομή των ομάδων και την εξέλιξη του αθλήματος. Γιατί όσα ξεφεύγουν από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου δεν πρέπει να γίνονται η ουσία.

Ο υγιής αθλητισμός οφείλει να μένει στο παιχνίδι, εκεί όπου κρίνονται όλα πραγματικά.

Εκεί που ο φετινός Παναθηναϊκός δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, όμως το ειδικό του βάρος, η αγάπη των διοικούντων και όλων των φιλάθλων του, η ίδια του η ταυτότητα και το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος αποτελούν παρακαταθήκη για τη συνέχεια.
Συχνά οι αποτυχίες αποτελούν το καλύτερο έναυσμα για τις επόμενες επιτυχίες, και το να είσαι θεατής, έστω και στο ίδιο σου το σπίτι, μπορεί να γίνει πολύ διδακτικότερο από το να είσαι πρωταγωνιστής.

Διαβάστε ακόμη

«Η συμφωνία παραμένει στο τραπέζι»: Η στρατηγική πίσω από τις νέες απειλές του Τραμπ στο Ιράν

Ανατροπή στην Κρήτη: Το «άθικτο» μηχανάκι, η κατσούνα και ο καβγάς που εξετάζεται πίσω από τον θάνατο του Δασκαλάκη

Νέα στοιχεία για το διπλό έγκλημα στο Αίγιο: Το μοιραίο σχέδιο για τη Γερμανία και οι αντιφάσεις του 65χρονου

Λύθηκε το μυστήριο του Στόουνχεντζ; Τι αναφέρει πρωτοποριακή μελέτη για τη μεταφορά των μεγάλιθων