Το δύσκολο Λεκανοπέδιο για το ΠΑΣΟΚ, η δημοσκοπική καθίζηση της ΝΔ και οι ανέφικτες (;) συνεργασίες
Η γεωγραφική «κατάρα» του ΠΑΣΟΚ: Το αδιέξοδο της Αττικής και τα κάστρα της επαρχίας
Βαθυγνώστες των μετρήσεων, που αναλύουν τις... κρυφές καρτέλες, εκείνες που δεν θα δείτε ποτέ δημοσιοποιημένες, μου λένε πως ο εκλογικός χάρτης για το ΠΑΣΟΚ έχει σπάσει στα δύο, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στη Χαριλάου Τρικούπη. Και πρόκειται για ένα στοιχείο που δεν γίνεται να αμφισβητηθεί, όση κριτική και αν κάνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους δημοσκόπους και στα αμφιλεγόμενα μεθοδολογικά μοντέλα που ακολουθούν. Το Λεκανοπέδιο της Αττικής εξελίσσεται σε υψηλής δυσκολίας πεδίο για το ΠΑΣΟΚ, καθώς τα ποσοστά του στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας παραμένουν καθηλωμένα. Αντίθετα τα μηνύματα από την περιφέρεια είναι ενθαρρυντικά, με το Κίνημα να καταγράφει ισχυρή δυναμική σε παραδοσιακά κάστρα όπως η Κρήτη, η Αχαΐα, η Ηλεία, η Αιτωλοακαρνανία, αλλά και σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, δημιουργώντας μια εικόνα δύο ταχυτήτων.
Το «κόσκινο» του Τσίπρα στη νέα ΕΛΑΣ και το ξεκαθάρισμα με τη Νέα Αριστερά
Μου λένε, και το μαθαίνω από πηγές που γνωρίζουν άριστα τις διεργασίες στα άδυτα του νέου φορέα, πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν προτίθεται να ανοίξει τις πόρτες της ΕΛΑΣ αδιακρίτως. Οι... εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που ξεκίνησαν μετά τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς υπακούουν σε ένα σκληρό, παρασκηνιακό σχέδιο. Ο πρώην πρωθυπουργός έχει θέσει σε λειτουργία έναν μηχανισμό αυστηρής αξιολόγησης, έχοντας ξεκαθαρίσει στους συνεργάτες και τους συνομιλητές του ότι το νέο εγχείρημα δεν πρόκειται να μετατραπεί σε λέσχη υποδοχής προσώπων που μπορεί να θεωρηθούν βαρίδια ή να ξυπνήσουν στους ψηφοφόρους μνήμες του χθες που θα μπορούσαν να βλάψουν την πορεία του νέου εγχειρήματος.Ο Τσίπρας και οι στενός πυρήνας στην ηγεσία του νέου φορέα διαχωρίζουν τις περιπτώσεις εκείνων που θεωρούν χρήσιμους από εκείνους που θα μπορούσαν να φορτώσουν το σχήμα με τις αμαρτίες του χθες. Είναι κυνική, αλλά αυτή είναι η προσέγγιση στην Αμαλίας την ώρα που στον χώρο της Αριστεράς διαλύεται το σύμπαν.
Το πράσινο φως στην Αχτσιόγλου, οι σίγουροι και η πολιτική καραντίνα των υπολοίπων
Οι πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μου επιβεβαιώνουν ότι ο Οζγκιούρ Φερχάτ έχει ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα, όντας ο πρώτος που εντάχθηκε στον σχεδιασμό. Το μεγάλο ενδιαφέρον εντοπίζεται στην Έφη Αχτσιόγλου, της οποίας η απόφαση να παραδώσει τη βουλευτική έδρα εκτιμήθηκε ως μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, εξασφαλίζοντάς της θετική αποτίμηση από την ηγεσία της ΕΛΑΣ. Δίπλα της, ο Αλέξης Χαρίτσης και ο Νάσος Ηλιόπουλος φαίνεται να κρατούν στα χέρια τους το εισιτήριο της επιστροφής. Αντίθετα, για τα υπόλοιπα στελέχη των «7», ο Τσίπρας κρατά ερμητικά κλειστά τα χαρτιά του. Η στρατηγική του απαιτεί συμπαγή ομάδα, τυφλά πιστή στο πρόσωπό του. Όσοι δεν ευθυγραμμίζονται απόλυτα με το νέο αφήγημα, θα καταδικαστούν σε μόνιμη πολιτική καραντίνα, παρακολουθώντας τις εξελίξεις από την εξέδρα.
Το φάσμα της ακυβερνησίας και το αδιέξοδο των επαναληπτικών καλπών
Υπάρχει ένα σενάριο που προκαλεί τρόμο. Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται προ των πυλών ενός παρατεταμένου εφιάλτη. Παρά τη σιγουριά που επιχειρούν να εκπέμψουν το Μαξίμου και η Νέα Δημοκρατία για την πολιτική τους κυριαρχία και ενώ η επίτευξη της αυτοδυναμίας αποτελεί πλέον ένα άπιαστο όνειρο, οι πιθανότητες συγκρότησης βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος από την πρώτη κιόλας αναμέτρηση θεωρούνται ανύπαρκτες. Τα γράφω αυτά καθώς βρισκόμαστε επί της ουσίας σε προεκλογική περίοδο, η οποία θα είναι παρατεταμένη. Τα σημάδια δείχνουν ότι η χώρα απειλείται ανοιχτά με διολίσθηση σε καταστροφικό κύκλο διαδοχικών εκλογικών μαχών, οι κραδασμοί των οποίων θα πλήξουν άμεσα όχι μόνο την πολιτική, αλλά και την οικονομική σταθερότητα, είτε οι εκλογές γίνουν το φθινόπωρο, είτε γίνουν την άνοιξη του 2027. Ήδη έχουμε εισέλθει σε κύκλο αβεβαιότητας για το μέλλον....
Η δημοσκοπική καθίζηση της Νέας Δημοκρατίας και το «φράγμα» του 28%
Οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα τέλμα, με το ταβάνι της, σε συνθήκες αληθινής εκλογικής μάχης να είναι το 28%. Αν δεν περάσει το 25%, τότε θα χάσει το μπόνους των εδρών, οι κοινοβουλευτικές ομάδες θα προκύψουν και θα συγκροτηθούν με βάση την απλή αναλογική και οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Μπορεί οι δημοσκόποι να... τραβούν προς τα πάνω την εκτίμηση ψήφου -όπως έκαναν και στις ευρωεκλογές, που είχαν πέσει έξω στις προβλέψεις του- αλλά στις συζητήσεις που κάνουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας συμφωνούν ότι η Νέα Δημοκρατία δεν διαθέτει τις απαραίτητες κοινωνικές δεξαμενές για να επιβεβαιώσει στην πράξη το αφήγημα -δηλάδή την ψευδαίσθηση- της απόλυτης κυριαρχίας. Και δεν είναι μόνο αυτό, αφού η αμφισβήτηση του μοντέλου εξουσίας στο εσωτερικό φουντώνει. Κορυφαία κοινοβουλευτικά στελέχη διαβλέπουν το επερχόμενο στραπάτσο και ήδη στα ενδότερα των γαλάζιων διαδρόμων έχει ανοίξει, με όρους απόλυτης σκληρότητας, η συζήτηση για την επόμενη ημέρα και τη διαδοχή.
Θολό το τοπίο γύρω από τις συνεργασίες
Το τοπίο των μετεκλογικών συμμαχιών δείχνει να είναι θολό. Το ΠΑΣΟΚ αρνείται κατηγορηματικά οποιοδήποτε σενάριο συγκυβέρνησης. Οι γέφυρες προς τα δεξιά αλλά και προς τη νέα κίνηση του Αλέξη Τσίπρα είναι ολοσχερώς καμένες και είναι βέβαιο ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης θα μείνει πιστός στο πλάνο της πολιτικής αυτονομίας του Κινήματος. Βέβαια, όπως μου έλεγε έμπειρος παλαιός συνεργάτης πρωθυπουργών, άλλο η προεκλογική και άλλο η μετεκλογική συζήτηση για συνεργασίες. Και έχει δίκιο, αφού οι συζητήσεις σε αυτό το πεδίο και σε αυτό το επίπεδο διεξάγονται πάντοτε με διαφορετικούς όρους και στόχους. Το τι θα ξημερώσει, λοιπόν, στις δεύτερες εκλογές αποτελεί έναν δυσεπίλυτο γρίφο, που θα εξαρτηθεί από τα ποσοστά των κομμάτων και τις κοινωνικές πιέσεις, όμως η ουσία παραμένει μία: η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε πρωτοφανή δοκιμασία με απρόβλεπτες συνέπειες. Όποτε και αν προκηρυχθούν εκλογές.
Το κρυφό νομικό τέχνασμα των τραπεζών απέναντι στον Άρειο Πάγο
Οι προβλέψεις εκείνων που έλεγαν ότι τα funds δεν θα παραδώσουν τα όπλα μετά την ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επιβεβαιώνονται πλήρως. Οι διαχειριστές απαιτήσεων, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν οριστικά ένα ιλιγγιώδες πακέτο που ξεπερνά τα 1,3 δισ. ευρώ, ξεθάβουν μια ερμηνεία του Αστικού Κώδικα. Μετά τη σιωπή και τις στοχευμένες διαρροές, τράπεζες και servicers επιχειρούν να παρακάμψουν την απαγόρευση εκτοκισμού του άληκτου κεφαλαίου, εφαρμόζοντας έναν έμμεσο, σωρευτικό ανατοκισμό πάνω σε κάθε μελλοντική μηνιαία δόση.
Η μαθηματική απάτη των δόσεων και η εξόντωση των δανειοληπτών
Τα στοιχεία που φτάνουν στα χέρια μου αποκαλύπτουν τον κυνικό μηχανισμό της νέας τραπεζικής αυθαιρεσίας. Οι δανειολήπτες που πίστευαν ότι σώθηκαν, θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια μαθηματική παγίδα, αφού ο τόκος δεν θα υπολογίζεται για τον τρέχοντα μήνα, αλλά θα συσσωρεύεται αναδρομικά από την έναρξη της ρύθμισης. Αυτό σημαίνει ότι οφειλέτης θα κληθεί να πληρώσει μαζεμένους τόκους μηνών. Η συγκεκριμένη μεθόδευση εξουδετερώνει πλήρως την ουσία και τον αντικειμενικό, κοινωνικό, σκοπό του Νόμου 3869/2010, μετατρέποντας τη δικαστική προστασία της πρώτης κατοικίας σε ένα άδειο πουκάμισο.
Το επερχόμενο δικαστικό κραχ και ο κοινωνικός αντίκτυπος
Η κοινή εκτίμηση νομικών κύκλων είναι πως η λύση-σωσίβιο που επεξεργάζονται τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα τινάξει την κοινωνική ειρήνη στον αέρα. Το σκεπτικό του Αρείου Πάγου ήταν σαφές και βασίστηκε στην προάσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Εάν οι τράπεζες προχωρήσουν στην εφαρμογή αυτού του σχεδίου, οι χιλιάδες θιγόμενοι δανειολήπτες, οι οποίοι προς στιγμήν ανάσαναν, πρόκειται να απαντήσουν με ένα μαζικό κύμα νέων δικαστικών προσφυγών, μετατρέποντας την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σηματωρό νέας, σκληρής σύγκρουσης με τα funds.
Ποιους εκνεύρισε το βιβλίο του Μιχάλη Σάλλα;
Μαθαίνω ότι οι αποκαλύψεις του Μιχάλη Σάλλα έχουν προκαλέσει ισχυρό νευρικό κλονισμό στο πολιτικό και τραπεζικό κατεστημένο. Η ιστορική αλήθεια που έρχεται στο φως μέσα από το βιβλίο του «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα» ξεσκεπάζει με τον πιο άγριο τρόπο τις διαχρονικές ευθύνες της Τρόικας και των ντόπιων συμπαραστατών της. Το καλοκαίρι του 2014, η χώρα είχε στα χέρια της έτοιμη, τεχνικά άρτια και διεθνώς δοκιμασμένη λύση για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων, η οποία θα προσέφερε άμεση ρευστότητα στο σύστημα και θα έβαζε οριστικό φρένο στο δράμα των πλειστηριασμών. Και όπως αποκαλύπτει ο Μιχάλης Σάλλας αυτή η λύση τορπιλίστηκε από τους τροϊκανούς.
Το τιμωρητικό βέτο των δανειστών και η συνενοχή της Τράπεζας της Ελλάδος
Το μοντέλο αγοράς και επαναμίσθωσης της πρώτης κατοικίας τορπιλίστηκε εσκεμμένα από τους ξένους επιθεωρητές. Οι δανειστές, κινούμενοι από καθαρά τιμωρητική διάθεση απέναντι στην ελληνική κοινωνία, αρνήθηκαν να συζητήσουν τη συγκεκριμένη πρόταση, επικαλούμενοι το πρόσχημα του δήθεν «ηθικού κινδύνου». Το πιο σκοτεινό σημείο του παρασκηνίου, ωστόσο, αφορά τη στάση της Τράπεζας της Ελλάδος. Αντί η κεντρική τράπεζα να υψώσει τείχος προστασίας για την εγχώρια παραγωγική βάση, συντάχθηκε πλήρως με τη σκληρή γραμμή των ξένων, επιταχύνοντας τις αναγκαστικές εκποιήσεις ακόμη και των λαϊκών κατοικιών.
Η ισοπέδωση της μεσαίας τάξης και το πολιτικό έγκλημα του σήμερα
Οι αριθμοί που αποτυπώνονται στις σελίδες του βιβλίου προκαλούν ίλιγγο, αποδεικνύοντας το μέγεθος της οργανωμένης αφαίμαξης. Περίπου 700.000 μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι πετάχτηκαν βίαια εκτός τραπεζικού συστήματος, με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές να ξεπερνούν το μυθικό φράγμα των 100 δισ. ευρώ. Η μεγάλη υποκρισία ολοκληρώνεται σήμερα, καθώς η κυβέρνηση, αν και έχει νομοθετήσει παρόμοιο πλαίσιο προστασίας από το 2020, το κρατά σκόπιμα στα συρτάρια. Η άρνηση εφαρμογής του νόμου μέσα στο 2026 επιβεβαιώνει τις υπόγειες δεσμεύσεις των κυβερνώντων απέναντι στα funds, την ώρα που ο κοινωνικός ιστός οδηγείται στην οριστική του εξαθλίωση.
