Όταν ο Άρης Βελουχιώτης κράτησε το κομμένο κεφάλι του στα χέρια – Ο Παπα-Ανυπόμονος και τα εικονίσματά του

Όταν ο Άρης Βελουχιώτης κράτησε το κομμένο κεφάλι του στα χέρια... Ο Θεριστής… θέρισε και τους δυο. Ιούνιος ήταν όταν αυτοκτόνησε ο Άρης Βελουχιώτης στη χαράδρα της Μεσούντας, 15 του μήνα το 1945. Ιούνιος, στις 6, ήταν όταν έκλεισε τα μάτια του ο Γερμανός Δημάκος και πέρασε τα σύνορα του θρύλου με άλλο όνομα, όμως: Πάπα-Ανυπόμονος!

Ο Άρης «έφυγε» στα 39 του- ηλικία σημαδιακή για τους επαναστάτες- προδομένος από εχθρούς και φίλους.
Ο Πάπα-Ανυπόμονος ταξίδεψε στο επέκεινα στα 92 του φορτωμένος αναμνήσεις, με τα μάτια ξέχειλα αντάρα και το νου γαληνεμένο…

Ο Νίκος Μάλλιαρης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, συνδικαλιστής- από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΣΑΠ- και διοικητικός παράγων, διαπρύσιος μελετητής της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, μας έστειλε το παρακάτω κείμενο. Αξίζει να το διαβάσουμε.
«Ανάμεσα στις εικόνες Αγίων και φωτογραφίες διαφόρων ιερωμένων, στο κελί του Αρχιμανδρίτη Γερμανού, του Παπά-Ανυπόμονου, ξεχώριζαν τρία κάδρα: το ένα με σκιτσαρισμένη την μορφή του Άρη Βελουχιώτη, το δεύτερο, πάλι σκίτσο του Άρη, που κρατάει στα χέρια το κεφάλι του, και στο τρίτο η φωτογραφία με τα κομμένα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα, κρεμασμένα σε φανοστάτη στην πλατεία των Τρικάλων.

»Σε κάποια από τις συναντήσεις μας, το μακρινό 1999, εντυπωσιασμένος, ρώτησα τον Ανυπόμονο: Ποιος είναι ο σκιτσογράφος και τι σημαίνει το σκίτσο με τον Άρη να κρατά το ίδιο του το κεφάλι;

«Θα το φας το κεφάλι σου»

Ο σεβάσμιος Γέροντας, με πόνο ψυχής και εμφανή συγκίνηση, ανέσυρε από κάποια βιβλία ένα φυλλάδιο και μου το έδωσε να το ξεφυλλίσω. Περιείχε σκιτσαρισμένες μορφές καπετάνιων του ΕΛΑΣ και τα σκίτσα του Άρη που ήταν στα κάδρα. Την ώρα που θαύμαζα την εργασία του καλλιτέχνη και «ταξίδευα» στα άπαρτα ανταρτοκρατούμενα βουνά, είπε ο Ανυπόμονος: «Αυτά τα φιλοτέχνησε ο Δημήτρης Μεγαλίδης, που ήταν μαζί μας· μετά τις μάχες, όταν ξεκουραζόμαστε, αυτός έκανε το έργο του· ήξερε την ενόχληση που προκαλούσε ο Άρης στην τότε καθοδήγηση του Κ.Κ.Ε , στους προσκυνημένους έλληνες και συνεργάτες των κατακτητών, αλλά και στους μεγάλους συμμάχους. Έτσι όταν βρισκόμαστε παρέα με τον Άρη, σε στενό κύκλο, του έλεγε ο Μεγαλιδης: “Καπετάνιε , με όλη την αγάπη και το σεβασμό που σου έχω, θα φας το κεφάλι σου”… Ο Άρης γελούσε με τα σκίτσα που του έδειχνε ο Μεγαλιδης...

»Κάποια στιγμή, με ρώτησε ο Γέροντας τι δουλειά κάνω, του είπα ότι ασχολούμαι με την κυκλοφορία εφημερίδων, περιοδικών και εκδόσεων , τότε μου λέει με αποφασιστικότητα: «Κάποια στιγμή θα σου δώσω το φυλλάδιο, για να γίνει βιβλίο»· δεν προλάβαμε. Τότε ήδη κυκλοφορούσε το λεύκωμα του Σπύρου Μελετζή με τις φωτογραφίες του Άρη και των ανταρτών στα βουνά. Συγκλονιστική στιγμή της ζωής μου , η γνωριμία και οι συζητήσεις με τον Παπά-Ανυπόμονο, τον παπά του Άρη και των ελεύθερων Ελλήνων».

Ποιος ήταν ο Δημήτρης Μεγαλίδης

Για την Ιστορία: ο Δημήτρης Μεγαλίδης είχε σπουδάσει ζωγραφική στο Παρίσι, κοντά στο θείο του λογοτέχνη και ζωγράφο Γιώργο Βώκο· από νωρίς στρατεύτηκε στα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης και του ΕΛΑΣ. Καρπός της συμμετοχής του Μεγαλίδη στην περιπέτεια των Ανταρτών στα ελληνικά βουνά, είναι το «Λεύκωμα του Αγώνα ΕΑΜ – ΕΛΑΣ 1941 – 1945» που περιχει προσωπογραφίες αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και εικόνες από την καθημερινή ζωή τους. Ο Μεγαλίδης πέθανε το 1979.

Ο Άρης... νονός του Παπα-Ανυπόμονου

Ο Γερμανός Δημάκος γεννήθηκε στο Αγριδάκι Γορτυνίας το 1912. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος και όταν χειροτονήθηκε έλαβε το όνομα Γερμανός.
«Πρωτομυήθηκα από ένα βιβλιαράκι του Δημήτρη Γληνού με τίτλο: Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ, κι άρχισα να βοηθώ» είχε πει σε μια από τις συνεντεύξεις του.
«Ο πάτερ Ανυπόμονος θα ακολουθήσει τον Άρη Βελουχιώτη παντού: στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο, στην Πελοπόννησο. Η επίσημη θέση του είναι Στρατιωτικός Ιερέας του Γενικού Στρατηγείου, αλλά στις μάχες βρίσκεται με το όπλο στο χέρι και ζωσμένος φυσεκλίκια. Όταν μπαίνουν σε χωριό, ξεζώνεται τα άρματα, φοράει το καλυμμαύκι του και ανοίγει την εκκλησιά να λειτουργήσει. Αυτός ο απίστευτης ζωντάνιας, ωριμότητας και πατριωτικής φλόγας ιερωμένος, πολύ γρήγορα θα κερδίσει την εκτίμηση και το θαυμασμό του αρχηγού», γράφει ο Διονύσης Χαριτόπουλος στο βιβλίο του: «Άρης ο Αρχηγός των Ατάκτων» εκδόσεις Εξάντας. Εξαιτίας της ασυγκράτητης ορμής και της ανυπομονησίας που έδειχνε στις μάχες, ο Άρης του κόλλησε το παρατσούκλι Παπα-Ανυπόμονος.

Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και κατόπιν προτροπής του Άρη, ο Παπα-Ανυπόμονς γύρισε στη Μονή Αγάθωνος· το 1946 πιάστηκε από συμμορία παρακρατικών του εθνικοφρόνων, βασανίστηκε και υπέστη κακουχίες και βάναυσους εξευτελισμούς.
Τα επόμενα χρόνια παρέμεινε ηγούμενος στη Μονή Αγάθωνα. Το 1968, επί χούντας, καταγγέλθηκε για τις αριστερές του πεποιθήσεις και ότι «αρνείται να ψάλει το Πολυχρόνιο»· πέρασε από Συνοδικό Δικαστήριο, αλλά αθωώθηκε. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του η εκκλησία αναγνώρισε τον Παπά-Ανυπόμονο ως ήρωα, και ως έναν από τους κληρικούς που συμμετείχαν στον ένοπλο αγώνα εναντίον του κατακτητή· η Πολιτεία τον τίμησε ως σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης. Το 2000 η Ιερά Σύνοδος εξέδωσε βιβλίο με τίτλο «Μνήμες και Μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή» με αναφορές στη δράση του παπά Ανυπόμονου τον καιρό της Κατοχής. Ο παπά Ανυπόμονος έφυγε από τη ζωή στα 92 του χρόνια, στις 9 Ιουνίου του 2004 σε κλινική της Λαμίας.